ถาม     ประชาชนหรือนักการเมืองยื่นถวายฎีกาต่อกษัตริย์ได้หรือไม่ ?

            ตอบ     รัฐธรรมนูญไทยกำหนดว่า หลักถวายฎีกาต้องเป็นไปตามกฎหมายหรือจารีตประเพณี หากกฎหมายไม่ได้บัญญัติข้อยกเว้นไว้หรือไม่ได้กล่าวถึง ก็ต้องพิจารณาจารีตประเพณีโบราณว่าเคยมีการทำได้หรือไม่ ถ้าไม่มีกฎหมายบอกไว้ และจารีตประเพณีกระทำกันได้ การถวายฎีกาจึงทำได้ ส่วนผู้ยื่นฎีกาต่อกษัตริย์ไทยนั้น ต้องเป็นประชาชนสัญชาติไทย นักการเมืองถือเป็นประชาชนสัญชาติไทยเช่นเดียวกัน

            ถาม     การถวายฎีกามีหลักการขออะไรได้บ้าง ?

            ตอบ     ตามจารีตประเพณีโบราณตั้งแต่สมัยสุโขทัยจนถึงปัจจุบันกษัตริย์ไทยทรงรับฎีกาจากประชาชนสืบทอดกันมาทั้งแบบวาจาหรือลายลักษณ์อักษร มักเกี่ยวข้องกับความเดือดร้อนทุกข์ยากสารพัดเรื่องที่ประชาชนเชื่อว่า กษัตริย์จักช่วยคลี่คลายปัญหาของพวกเขาได้ ความไม่เป็นธรรมของข้าราชการจากคำตัดสินของผู้บริหาร ส่วนการขออภัยโทษก็เป็นเหตุหนึ่งที่กำหนดไว้ในประมวลวิธีพิจารณาความอาญาซึ่งยอมให้นักโทษยื่นถวายฎีกาขอลดหย่อนผ่อนโทษได้ ทั้งนี้นักโทษนั้นต้องรับโทษตามประมวลกฎหมายอาญาเท่านั้น ส่วนกรณีความผิดในกฎหมายอื่นจะเป็นการฎีกาตามจารีตประเพณี ทุกฎีกาทั้งตามกฎหมายหรือจารีตประเพณีล้วนขึ้นอยู่กับพระราชวินิจฉัยเท่านั้น

            ถาม     ฎีกาเกี่ยวข้องกับนักการเมืองเคยมีมาก่อนหรือไม่ ?

            ตอบ     ประมาณปีพ.ศ. 2549 นักการเมือง นักวิชาการสูงวัย และราชนิกูลสูงอายุบางส่วนยื่นฎีกาให้ปลดอดีตนายกฯคนหนึ่งและแต่งตั้งนายกฯคนใหม่โดยให้กษัตริย์ใช้อำนาจในมาตรา 7 ของ รธน.ปีพ.ศ.2540 ด้วยเหตุไม่จงรักภักดีต่อสถาบัน ต่อมามีพระราชวินิจฉัยว่า ข้อเสนอในฎีกาฉบับนั้นเป็นการทำมั่ว ไม่เป็นไปตามหลักประชาธิปไตยที่จะปลดนายกฯซึ่งมาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยไม่กระทำตามกติกาในรัฐธรรมนูญ ฎีกานั้นก็ตกไปและคนกลุ่มนั้นไม่กล้าแย้งหรือยันยันความเห็นของตนอีก จึงหันไปใช้วิธีการนอกระบบเพื่อบรรลุเป้าหมายของพวกเขา อีกกรณีหนึ่งที่น่าสนใจคือ การฎีกาขอความเป็นธรรมของข้าราชการระดับสูง ก็เคยมีการยื่นมาแล้ว ประชาชนชาวแฟลตดินแดงยื่นฎีกาขอพระเมตตามิให้มีการทุบอาคารและเลือกใช้วิธีอื่นแก้ไขเพื่อลดความเดือดร้อนของชาวบ้าน ก็ทำมาแล้ว ทั้งสามฎีกานี้เป็นการยื่นโดยอาศัยจารีตประเพณีโบราณ เพราะไม่มีกฎหมายกำหนดรูปแบบหรือหลักการเฉพาะไว้ ประชาชนจึงมีสิทธิยื่นถวายฎีกาเพื่อบอกเล่าความทุกข์เดือดร้อนได้ด้วยหวังความช่วยเหลือจากพระบิดาของปวงชนชาวไทย

            ถาม     หลักกฎหมายเรื่องการยื่นฎีกาเพื่อแสวงหาความเป็นธรรมหรือขออภัยโทษให้นักการเมืองโดยประชาชนทำได้หรือไม่ ?

            ตอบ     เราต้องแยกออกเป็นสองเรื่อง คือ การแสวงหาความเป็นธรรมเป็นการบอกเล่าความทุกข์ยากและอยุติธรรมในแผ่นดินโดยร้องขอความเป็นธรรมด้วยการถวายฎีกาต่อกษัตริย์ ซึ่งกระทำได้ตามหลักจารีตประเพณีโบราณ ส่วนการขออภัยโทษให้นักการเมืองนั้น ต้องพิจารณาก่อนว่าใช้สิทธิ์ตามกฎหมายใด หากนักการเมืองรับโทษตามประมวลกฎหมายอาญาก็ต้องปฏิบัติตามขั้นตอนที่บัญญัติไว้ในประมวลวิธีพิจาราณาความอาญา ในทางตรงกันข้ามการรับโทษจากกฎหมายอื่นซึ่งมิได้บัญญัติเรื่องการยื่นฎีกาได้หรือไม่ ก็ต้องไปใช้หลักจารีตประเพณีโบราณ เนื่องจากประเทศไทยใช้หลักประชาธิปไตยที่มีกษัตริย์เป็นพระประมุขปกครองประเทศทำให้การยื่นถวายฎีกาตามประเพณีโบราณยังรักษาสืบทอดมาต่อเนื่อง

            ถาม     การขัดขวางมิให้ฎีกาไปอยู่ในพระราชวินิจฉัยกระทำได้หรือไม่ ?

            ตอบ     ขั้นตอนการรับฎีกาเป็นระเบียบภายในของสำนักพระราชวัง บุคลากรที่ดูแลขั้นตอนต่างๆต้องมีจิตสำนึกในหน้าที่ของตน ประชาชนควรเชื่อมั่นในการทำงานของพวกเขาว่าจะซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์ การปิดเรื่องกลบข่าว คือ ความไม่จงรักภักดี

            ถาม     มีกำหนดเวลาทราบผลของฎีกาหรือไม่ ?

            ตอบ     สิทธิยื่นถวายฎีกาเป็นของคนไทยในฐานะลูกหลานของพระบิดาแห่งปวงชนชาวไทย ส่วนพระราชวินิจฉัยในฎีกาเป็นอำนาจเฉพาะของกษัตริย์

                                                                                                       **********************

                            ตีหลายหน้า  คือ การตลบตะแลง  กลับกลอก  หลอกลวง

ความหมาย

            สำนวนนี้ใช้เรียกคนที่แสดงต่อหน้าอย่างหนึ่ง พออยู่ลับหลังกลายเป็นอีกคนหนึ่ง เรียกกันว่า คนชอบโกหกหลอกลวงผู้อื่น  ส่วนใหญ่แล้วจะเห็นเขาแสดงตนเป็นผู้ใหญ่น่านับถือ พูดจาเนิบช้า อ่อนหวาน ในที่สาธารณะ สอนให้ทำความดี ละเว้นความชั่ว แต่เบื้องหลังเป็นคนวิปริตทางเพศกับเด็กหรือเพศเดียวกัน ชอบทุบตีทำร้ายสมาชิกในครอบครัว ทำชั่วเป็นอาจิณลับหลังคนอื่น คนประเภทนี้มีให้เห็นในสังคมมากเพราะชอบโกหกต่อสาธารณชน จึงควรหลีกห่างพวกเขาไว้เพื่อมิให้เป็นเสนียดแก่ตัวเองและห่างพ้นภัยร้ายจากเขา

**************************

งาช้าง กับ ความผิดสำเร็จ

เขียนโดย  ลูกแก้ว

รัฐบาลของผู้นำอภิสิทธิ์ยังไม่เคยไปตรวจเยี่ยมประชาชนในจังหวัดใดตั้งแต่เป็นผู้นำบ้านเมืองเนื่องจากพรรคของเขาไม่ได้เสียงข้างมากในการเป็นแกนนำตามหลักประชาธิปไตยสากล แต่เป็นการยัดเยียดโดยกลุ่มผู้มีอิทธิพลแอบแฝงและคณะปฏิวัติปีพ.ศ. 2549 เนื่องจากกลุ่มทหารซึ่งเป็นเสาหลักในการปฏิวัติไม่สามารถเป็นผู้นำประเทศสืบทอดต่อไปได้ด้วยแรงกดดันจากประเทศมหาอำนาจทั้งห้าและสหประชาชาติที่ปฏิเสธการติดต่อสัมพันธ์ทางการทูตเกือบสองปีที่คณะปฏิวัติปกครองบ้านเมืองอยู่ ทำให้ต้องเลือกหุ่นเชิดขึ้นมารับอำนาจของพวกเขาโดยหัวหน้าคณะของเขาเป็นผู้เชิดอยู่เบื้องหลัง ตามหลักประชาธิปไตยสากลพรรคที่ประชาชนเลือกตั้งอันดับหนึ่งควรเป็นแกนนำตั้งรัฐบาล แต่ผลเลือกตั้งมิได้เป็นไปตามที่คณะปฏิวัติต้องการ จึงต้องใช้มนต์ดำกำจัดคู่แข่งออกไป คนไทยส่วนใหญ่ทราบความเป็นไปในบ้านเมืองอย่างดี จึงมีจิตต่อต้านอิทธิพลแฝงในรัฐบาลชุดนี้ ทำให้บรรดารัฐมนตรีในรัฐบาลเมื่อลงพื้นที่ในจังหวัดใด จะมีการต่อต้านอย่างหนักและสร้างความอับอายสุดๆแก่พวกเขาเสมอ จึงเลือกจะไม่ลงพื้นที่ จนกระทั่งเพื่อรักษาภาพลักษณ์ความเป็นรัฐบาลไว้ จึงเลือกบุรีรัมย์เป็นสถานที่แรกในการลงพื้นที่ฐานะรัฐบาล

สาเหตุที่เลือกบุรีรัมย์ประกาศตัวเป็นรัฐบาลไทยนั้น เพราะส.ส.เป็นลูกน้องของอดีตนักการเมืองที่ถูกตัดสิทธิ์เมื่อปีพ.ศ. 2549 และเป็นผู้กว้างขวางในจังหวัดนั้น โดยเฉพาะเป็นส.ส.พื้นที่นี้อยู่ในสังกัดพรรคที่อดีตนักการเมืองคนนี้ควบคุมอยู่เบื้องหลังเป็นหนึ่งในพรรคร่วมรัฐบาล จึงมีการจัดนักเลงท้องถิ่นเป็นการ์ดคอยคุ้มกันภัยให้ผู้นำอภิสิทธิ์เต็มท้องที่ แม้แต่ตำรวจยังต้องเดินตามหลังนักเลงจัดจ้างของผู้กว้างขวาง อีกทั้งผู้นำอภิสิทธิ์ยังหวั่นเกรงผู้ต่อต้านอย่างมากจึงจัดกำลังทหารผสมตำรวจอีกห้าพันนายขณะลงพื้นที่และแสดงภาพพูดคุยกับชาวบ้านเพื่อใช้โปรโมทตัวเอง แต่เรื่องหนึ่งที่แสดงการด้อยวุฒิภาวะของผู้นำอภิสิทธิ์อย่างมากเมื่อไปบุรีรัมย์และเป็นที่โจษขานถึงวันนี้ ค่อนข้างจะเข้าใกล้คุกด้วย คือ การรับมอบงาช้างจากรัฐมนตรีคมนาคมซึ่งอ้างว่า งาช้างเป็นมรดกสืบทอดจากตระกูลของผู้ให้

กฎหมายป้องปรามการทุจริตแห่งชาติกำหนดว่า ข้าราชการประจำหรือนักการเมือง ห้ามรับสิ่งของใดที่มีมูลค่าเกิน 3,000 บาท จักสันนิษฐานว่า มีเจตนาทุจริต จักต้องถูกลงโทษอาญา จำคุกหรือปรับ แล้วแต่ปปช.หรือศาลพิจารณา ด้วยกฎเหล็กข้อนี้ซึ่งมีมานานหลายสิบปีแล้วบรรดานักการเมืองที่เป็นรัฐมนตรีหลายยุคสมัยจึงระมัดระวังการรับสิ่งของจากผู้อื่น ถ้าไม่แน่ใจกับมูลค่าของมัน เขาจะปฏิเสธไม่รับไว้ก่อน หลายครั้งที่ผู้นำบ้านเมืองไม่ยอมรับสิ่งของซึ่งคาดการณ์มูลค่าไม่ได้จากเอกชนใดเมื่อต้องร่วมกิจกรรมกัน ไม่ว่าจะเป็นนายชวน พ.ต.ท.ทักษิณ นายสมัคร นายสมชาย จักสังเกตว่า พวกเขาล้วนมาจากนักกฎหมายด้วยเกรงบทลงโทษของปปช.

ตามหลักกฎหมายที่ใช้บังคับไปทั่วโลกนั้น การจะถือว่าเป็นความผิดต้องถูกดำเนินคดีนั้น จะต้องมีการกระทำผิดสำเร็จก่อนโดยเจตนาด้วย ถ้ายังทำไม่ครบถ้วน จักถือเป็น ความพยายามซึ่งมีบทลงโทษเบากว่า ความหมายของการทำผิดสำเร็จนั้นขึ้นอยู่กับบทบัญญัติความผิด ตัวอย่างเช่น โทษลักทรัพย์ หากของอยู่ในมือโจรหรือโจรถือของไว้ชั่วครู่แล้วทำหล่นพื้น กฎหมายถือว่า ความผิดฐานลักทรัพย์สำเร็จแล้วเมื่อการครอบครองทรัพย์เปลี่ยนมือไปโดยเด็ดขาดคือ ไปอยู่กับโจรแล้ว โจรต้องถูกดำเนินคดีฐานลักทรัพย์ของผู้อื่น ส่วนอัตราโทษหนักเบาจะเป็นอย่างไรอยู่ในดุลพินิจของศาล กรณีการรับสิ่งของมูลค่าเกิน 3,000 บาทจากผู้อื่นในความผิดของปปช.นั้น ต้องใช้วิธีตีความกฎหมายเยี่ยงสากล คือ การรับสิ่งของและมูลค่าของมันเป็นองค์ประกอบสำคัญของฐานความผิดนี้ โดยเฉพาะไม่มีข้อกำหนดเรื่องเจตนาพิเศษ จึงต้องใช้เรื่อง เจตนาทั่วไป เป็นหลักประกอบการพิจารณาความผิดเท่านั้น ผู้รับสิ่งของมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์หรือไม่ ? รู้มูลค่าของงาช้างไหม ?

วันรับมองงาช้างมีภาพข่าวแบบภาพนิ่งและภาพเคลื่อนไหวหลายมุมที่แสดงว่าผู้นำอภิสิทธิ์รับมอบงาช้างจากรัฐมนตรีคนหนึ่ง คำให้สัมภาษณ์ของผู้ให้ระบุชัดว่า เป็นงาช้างเก่าแก่และของประจำตระกูลของเขาซึ่งอยากมอบให้ผู้นำที่เขาเคารพรักยิ่ง แม้ต่อมาเขาจะออกข่าวแก้ตัวว่า งาช้างเป็นของประชาชนที่ฝากเขาไปมอบให้ผู้นำอภิสิทธิ์ก็ตาม แต่กฎหมายไม่ได้เน้นว่า สิ่งของที่มอบให้ต้องเป็นของผู้ใด ดังนั้น ไม่ว่าสิ่งของจะเป็นของผู้ใด ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญที่จะเปลี่ยนฐานความผิดไป ส่วนผู้รับมอบสิ่งของเป็นนักการเมืองระดับผู้นำประเทศซึ่งอยู่ใต้บังคับของข้อกฎหมายดังกล่าวโดยตำแหน่ง ภาพการรับสิ่งของบอกชัดว่า ผู้รับมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนเยี่ยงวิญญูชนขณะรับงาช้าง คราวนี้ต้องมาดูกันว่า เขารู้มูลค่าสิ่งของหรือไม่ กรณีเช่นนี้ต้องนำความเป็นวิญญูชนทั่วไปมาเปรียบเทียบกัน ถ้าคนทั่วไปทราบดีว่า งาช้างเป็นสิ่งของมีค่า มีราคาสูง เป็นของสัตว์สงวน ผู้นำประเทศซึ่งสำเร็จการศึกษาจากต่างประเทศและครอบครัวมีฐานะดีหรือสถานภาพทางสังคมดี จักปฏิเสธว่า ไม่ทราบมูลค่าแท้จริงของงาช้าง ย่อมเป็นไปไม่ได้ นอกจากเขาจะมีภาวะจิตไม่ปกติหรือสติปัญญาบกพร่องเท่านั้น จึงถือว่า ผู้รับมีเจตนารับสิ่งของมูลค่าต้องห้าม เมื่อผู้รับมีสติครบถ้วนและรู้มูลค่าสิ่งของว่าเกินจำนวนที่กฎหมายปปช.กำหนดไว้ ย่อมแสดงว่า เขาเจตนารับสิ่งของที่มีมูลค่าเกิน 3,000 บาทและเป็นบุคคลในตำแหน่งที่กฎหมายกำหนดไว้ อีกทั้งไม่มีการระบุว่า ความผิดฐานนี้ต้องมีเจตนาพิเศษพ่วงเข้าไปด้วย เมื่อมีการรับมอบสิ่งของมูลค่าต้องห้ามจริง ทำให้เป็นความผิดสำเร็จครบองค์ประกอบของกฎหมายแล้ว

หากมิใช่เวลานี้ประเทศไทยมีการดำเนินคดีแบบสองมาตรฐานและความเอนเอียงของบุคลากรด้านยุติธรรมในไทย รวมทั้งอิทธิพลแอบแฝงที่หนุนรัฐบาลไว้ เชื่อได้ว่า การรับมอบสิ่งของมูลค่าเกิน 3,000 บาทซึ่งเป็นงาช้างสูงค่าคู่นี้ จักต้องปปช.ตรวจสอบอย่างแน่นอนเพราะมีหลักฐานภาพชัด ผู้รับ ผู้ให้ ยอมรับว่า มีการส่งและรับกันจริง แม้ผู้ให้จะอ้างว่า ให้เพราะศรัทธาผู้นำ ส่วนผู้รับแก้ตัวว่า รับของมาเพื่อจะนำไปตีมูลค่าสิ่งของก่อนรับจริง ตอนที่ถ่ายภาพไว้เป็นแค่รับของหลอกตามมารยาทเท่านั้น หากพิจารณาตามข้อกฎหมายและเจตนาของผู้ให้ผู้รับแล้ว การรับงาช้างมูลค่าต้องห้ามนี้ ถือเป็นความผิดสำเร็จครบถ้วน ผู้กระทำความผิดตามข้อบัญญัติจักต้องรับโทษตามกฎหมายปปช.แล้ว ถ้าเหตุการณ์นี้ไปเกิดในยุครัฐบาลเลือกตั้งอย่างท่านทักษิณ ท่านสมัคร ท่านสมชาย เชื่อว่า ปปช.หรือองค์กรยุติธรรมที่เกี่ยวข้องคงลงโทษแบบด่วนทันใจไปแล้ว กรณีของผู้นำอภิสิทธิ์รับงาช้างมูลค่าต้องห้ามจะถูกเมินเฉยจากหน่วยงานดังกล่าวด้วยข้ออ้างเดียว คือ เขาไม่มีเจตนารับสิ่งของ แค่ถือไว้ตามมารยาท ต่อมานำไปตีราคา ถ้าต่ำกว่า 3,000 บาท จึงรับสิ่งของนั้นไว้ อันถือว่า เป็นการรับสิ่งของโดยสมบูรณ์ หากราคาสูงเกินไป ก็จะคืนของ เท่ากับ ไม่มีการรับเกิดขึ้น อีกข้ออ้างคือ เขาได้คืนงาช้างไปแล้ว หมายความว่า ไม่มีหลักฐานใดว่าเขาทำผิดกฎหมายและมีเจตนาสุจริตเนื่องจากตั้งใจ นำงาช้างไปตีมูลค่าก่อน หากไม่เกินราคา จึงยอมรับไว้ในฐานะของขวัญหรือของกำนัล ทำให้ ณ วันนี้เขายังไม่ได้ทำผิดใดเพราะขาดเจตนาและขาดหลักฐาน บัดนี้ งาช้างนั้นมิได้อยู่กับผู้นำอภิสิทธิ์แล้ว จึงไม่ถือว่า เกิดการรับสิ่งของมูลค่าเกิน 3,000 บาท ไม่มีความผิดอย่างใดเพราะยังไม่ได้เกิดการกระทำขึ้น มันจึงกลายเป็นเลี่ยงอักษรเพื่อผ่าทางตันหรือเอาตัวรอดที่กระทำได้เฉพาะกรณีมีผู้มากอิทธิพลหนุนหลังคอยปัดเป่าเท่านั้น มันเป็นการตีความคำว่า  “รับสิ่งของ” ให้แตกต่างไปตามสถานภาพของผู้รับ ถ้าเป็นคนทั่วไปหรือนักการเมืองศัตรูก็ใช้ความเป็นวิญญูชนเปรียบเทียบกัน ภาพถ่ายเดียวกันในการรับงาช้างจะถูกถือในทางกฎหมายว่า เป็นการรับสิ่งของอันละเมิดกฎหมายซึ่งเป็นความผิดสำเร็จแล้ว ในทางกลับกัน ถ้าเป็นฝ่ายเดียวกับผู้มีอำนาจหนุนหลัง จะให้ผลเพียงว่า มันเป็นเพียงการรับของหลอกตามมารยาทสังคมและรับโดยมีเงื่อนไข แต่ไม่ได้แจ้งเงื่อนไขนั้นต่อผู้ให้ด้วย มิใช่เจตนารับจริง นอกจากมูลค่าต่ำกว่าที่กำหนด จึงให้ถือว่า เป็นการรับสิ่งของนั้น

คนไทยมองเห็นภาพความไม่เท่าเทียมกันทางกฎหมายหรือการใช้วิญญูชนเทียบเคียงการกระทำของผู้นำรัฐบาลชุดนี้กับพฤติกรรมของผู้หนุนหลังที่ควบคุมหน่วยงานรัฐได้ชัดขึ้นแล้ว ถ้าคนไทยไม่สำนึกตามความเป็นจริงว่า ประเทศนี้กำลังมีสองมาตรฐานด้านความยุติธรรมโดยรัฐบาลยัดเยียดของพวกหลงใหลระบอบอำมาตยาธิปไตย วันหนึ่งท่านหรือทายาทหรือญาติพี่น้องจะต้องเป็นเหยื่อสังเวยอำนาจของพวกเขาอย่างแน่นอน ผู้ที่จะทำลายระบบสองมาตรฐานและนำความเป็นธรรมมาสู่สังคมไทยได้อย่างสมบูรณ์ คือ คนไทยที่มีดวงตาสว่างไสวและมองให้ลึกซึ้ง มีสติปัญญาครบถ้วน จิตใจเข้มแข็ง เข้าใจหลักประชาธิปไตยแท้จริง อยู่กับปัจจุบันที่คนไทยมิใช่ทาสหรือไพร่ของผู้มีบรรดาศักดิ์และหลงใหลกับเวลาหลายร้อยปีที่ผ่านไปแล้วยังคิดหยุดหรือย้อนเวลาแห่งอำนาจกลับคืนมา ต้องเตือนตนไว้เสมอว่า ณ วันนี้คนไทยมีสิทธิเสรีภาพเสมอภาคและอำนาจอธิปไตยที่ใช้ปกครองบ้านเมืองเป็นของปวงชนชาวไทย มิใช่ของกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ผู้บริหารบ้านเมืองต้องมาจากประชาชน เป็นตัวแทนประชาชน มิใช่เจ้านายหรือผู้ปกครองที่มาจากกษัตริย์หรือพระญาติวงศ์ดังที่เคยเกิดขึ้นในระบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์นานนับหลายร้อยปีซึ่งคนไทยเคยอ่านประวัติศาสตร์ของชาติกันมาแล้ว ประเทศไทยและคนไทยต้องเดินไปข้างหน้าเพื่อตามหาความรุ่งเรืองด้วยมือของคนรุ่นใหม่ที่ไม่ฝักใฝ่ความเป็นทาส การหวนคืนเวลากลับไปเป็นทาสของคนไทยบางกลุ่ม คือ การทำลายประเทศให้ล่มจม คนไทยควรเตือนสติของตนไว้ อย่าหลงใหลคำป้อยอที่ให้พอใจกับสถานภาพทาสและผู้ปกครองที่เขาคัดเลือกมาแล้ว จำไว้ว่า ผู้บริหารประเทศไทยต้องมาจากการเลือกตั้งของปวงชนชาวไทยเท่านั้น มิใช่จากการแต่งตั้งตามอำเภอใจของกลุ่มบุญหนักศักดิ์ใหญ่

**************************

ความลับ คือ ความตาย

เขียนโดย  แก้วมณี

ข่าวการสอบสวนคดีพยายามสังหารนายสนธิ หัวหน้าม็อบเสื้อเหลืองชื่อกระฉ่อนเมืองซึ่งตำรวจออกหมายจับผู้ต้องสงสัยสองคนที่เป็นทหารและตำรวจ พร้อมกับคำให้สัมภาษณ์ว่า ผู้ต้องสงสัยทั้งสองหนีไปได้เพราะตำรวจบางคนให้ข้อมูลลับเพื่อช่วยเหลือพวกเขา มันบอกได้ชัดว่า ผู้บงการหรืออยู่เบื้องหลังคำสั่งสังหารต้องมีความยิ่งใหญ่ที่สั่งให้ตำรวจทรยศต่อองค์กรและเพื่อนพ้องซึ่งทุ่มเททำงานนี้ได้

คดีสังหารนายสนธิกระทำในเวลาที่ทหารคุมกทม.อยู่ด้วยกองกำลังหลายพันคนกับเมืองหลวงเนื้อที่น้อยนิด ข้อมูลคดีแจ้งว่า ผู้กระทำใช้ปืนในสังกัดทหารและมีความชำนาญใช้อย่างยิ่ง คนทั่วไปหรือมือปืนทำไม่ได้เช่นนี้ นอกจากนั้น ยังกระทำอย่างไม่กลัวเกรงกองกำลังทหารที่ตรวจตราในย่านเกิดเหตุเข้มงวดด้วย สิ่งที่ผิดสังเกต คือ เวลาเกิดเหตุกองกำลังตรวจตรามิได้ทำงานที่ย่านนั้นและกล้องวงจรปิดทุกตัวของกทม.ในย่านนั้นมิได้เปิดไว้ อันผิดวิสัยของทางการ อีกทั้งนายสนธิเป็นที่ทราบกันดีว่า ล่วงรู้ความลับที่เกี่ยวข้องกับปฏิบัติการณ์โค่นล้มรัฐบาลเลือกตั้งและเป็นผู้ก่อเหตุให้คณะปฏิวัติใช้เป็นข้ออ้างล้มล้างรัฐบาลของประชาชน เขายังประกาศก้องในสังคมว่า เขาพร้อมจะแฉเบื้องหลังการโค่นรัฐบาลเลือกตั้งเสมอ ถ้าแตะต้องเขา มันอาจเป็นสาเหตุให้ผู้อยู่เบื้องหลังคำสั่งสังหารไม่พอใจและเกิดความหวาดระแวงใจกับพฤติกรรมกร่างของนายสนธิ แล้วเกรงว่านายสนธิจะใช้ความลับนี้ข่มขู่หรือบีบคั้นก็ได้

ปกติหมู่โจรเชื่อกันว่า ไม่มีสัจจะในหมู่โจร และ ความลับไม่มีในโลก นอกจากมันอยู่กับคนตาย หลายเหตุการณ์ของโลกที่เกี่ยวข้องกับความลับสำคัญ จักเห็นคำสั่งปิดปากผู้เกี่ยวข้องกับการรับรู้เรื่องราวที่เป็นอันตรายต่อผู้เกี่ยวข้องเสมอ บุคคลที่น่าสงสารคือ มือสังหารซึ่งทำงานตามคำสั่งของผู้เป็นนายด้วยความเชื่อใจว่า จะรอดพ้นภัยต่างๆและขจัดปัดเป่าทุกเรื่องให้เขา เมื่อวันหนึ่งเขากลายเป็นกุญแจสำคัญที่เชื่อมโยงไปถึงผู้ออกคำสั่งและตำรวจไม่ยอมอยู่ใต้อำนาจของผู้ออกคำสั่งสังหารคน เพื่อมิให้ถูกเปิดโปงผู้บงการหรือเพื่อรักษาความลับนี้ไว้ตลอดกาล เจ้านายคนนั้นจำต้องเลือกสองทาง คือ มือสังหารต้องตายแบบไหน

ความลับจะไม่มีผู้ใดรู้ตลอดกาล เมื่อผู้รู้ตายไป ความเชื่อนี้ปลูกฝังและพิสูจน์ด้วยกาลเวลามาแล้วว่า มันเป็นความจริงตลอดกาล คนตายพูดไม่ได้ ความลับจะติดไปกับคนตายเท่านั้น หลายเรื่องในโลกที่ยังมีข้อสงสัยจึงไม่อาจคลี่คลายได้ เพราะผู้รู้จริงนำความลับติดตัวไปพร้อมกับความตายของเขา กรณีมือสังหารนายสนธิจึงต้องตายสถานเดียวและความตายต้องส่งผลให้เป็นความลับตลอดกาลด้วย เจ้านายหรือผู้บงการต้องเลือกว่าจะให้มือสังหารตายทั้งเป็นหรือตายจริง ความแตกต่าง คือ การตายทั้งเป็นหมายถึง พามือสังหารหนีรอดพ้นมือของตำรวจให้ได้ แล้วหลบซ่อนอยู่จนกว่าคดีจะหมดอายุความซึ่งไม่ต่ำกว่า 20 ปีสำหรับคดีลอบสังหารคน ระหว่างเวลาหนีนั้นเจ้านายต้องส่งเงินทองให้ใช้สอยมิให้ลำบากเพื่อเขาจะไม่ออกปรากฏตัวต่อสาธารณชนให้ตำรวจพบเห็นเด็ดขาด แล้วยังต้องดูแลจ่ายเงินแก่ครอบครัวของเขาด้วย มันเป็นต้นทุนที่สูงมาก ถ้าวันใดที่เขารู้สึกถูกทอดทิ้งให้โดดเดี่ยว มือสังหารจักแสดงตนเพื่อชี้ตัวผู้บงการได้ตลอดเวลา ความลับก็แตก การตายทั้งเป็นของมือสังหารจึงเกิดขึ้นด้วยความเมตตาของผู้บงการหรือเจ้านายเพราะมีภาระผูกพันไม่สิ้นสุดทั้งกับมือสังหารและครอบครัว ส่วนมือสังหารก็ต้องหนีกระเซอะกระเซิงหรือไม่มีที่พำนักถาวรตลอดชีวิต ส่วนใหญ่จะส่งไปอยู่ต่างแดนซึ่งมีผลต่อการดำรงชีพของเขาและกลายเป็นแรงกดดันในเวลาข้างหน้าซึ่งแต่ละคนจะอดทนได้ไม่เท่ากัน วันใดความอดทนถึงที่สุด เขาจะเปิดเผยตนและผู้บงการ

อีกทางเลือกที่ค่อนข้างโหดร้าย แต่รักษาความลับได้เด็ดขาด คือ มือสังหารต้องตายแบบไม่มีลมหายใจ ส่วนใหญ่เจ้านายหรือผู้บงการที่ยิ่งใหญ่ทุกวงการจะเลือกใช้วิธีนี้เพราะง่ายและเก็บความลับได้ดีที่สุด ไม่มีภาระผูกพันยาวนาน ค่าใช้จ่ายสูงแค่หนเดียว แต่สบายใจยาวนาน ส่วนมือสังหารจะลำบากอย่างยิ่งในการหนีเอาตัวรอดจากสองฝ่ายที่ต้องการเขา คือ ฝ่ายตำรวจซึ่งต้องการนำตัวไปลงโทษตามกฎหมาย กับ ฝ่ายเจ้านายต้องการปิดปากมิให้สาวไปถึงผู้ออกคำสั่งได้ ฝ่ายหนึ่งทำเพื่อรักษาความถูกต้องในสังคม แต่อีกฝ่ายทำเพราะเห็นแก่ตัวและต้องการรักษาสถานภาพทางสังคมไว้

เราต้องไม่ลืมว่า มือสังหารยอมทำงานตามคำสั่งของเจ้านายหรือผู้ออกคำสั่งเพราะเชื่อใจและวางใจว่าจะได้รับการปกป้องชีวิตและชื่อเสียง แสดงว่า ผู้ออกคำสั่งต้องมีบารมีสูง จึงสร้างความเชื่อใจแก่นักฆ่าให้ทำงานแบบอุกอาจ ไม่กลัวกฎหมายหรือกองกำลังใด สำหรับคดีสังหารนายสนธิ มือสังหารเป็นข้าราชการที่ทำงานอยู่ กอปรกับสภาพปลอดกองกำลังปกติในเวลาดังกล่าว ชี้ให้เห็นว่า มีการทำงานเป็นกระบวนการหรือขั้นตอน วิธีใช้อาวุธหรือการสังหารทำด้วยเป้าหมายคือ ความตายของเหยื่อ หลายครั้งในการสืบสวนคดีมักเจอการขัดขวางเนืองๆ เช่น ไม่ยอมให้ตรวจสอบลายนิ้วมือปริศนาในฐานข้อมูลของทหาร ด้วยข้ออ้างว่าไม่เก็บข้อมูลนี้ไว้ ซึ่งไม่เป็นความจริง บางครั้งก็ถ่วงเวลา สุดท้ายคือบีบคั้นหรือบังคับให้ตำรวจบางนายทรยศต่ออุดมการณ์หรือทีมงานด้วยการนำข้อมูลลับไปให้ผู้อยู่เบื้องหลังคำสั่งฆ่าคน

ด้วยความไว้วางใจที่มือสังหารมีต่อผู้อยู่เบื้องหลังคำสั่งสังหารนายสนธิ จักพิสูจน์ว่า ทฤษฎีรักษาความลับในหมู่โจรยังใช้ได้ผลหรือไม่ เมื่อผู้ออกคำสั่งต้องเลือกจะให้ กลุ่มผู้ก่อการ ตายทั้งเป็น หรือ ตายจริง ไม่ว่าจะทำตั้งแต่ต้นหรือฆ่าทีหลังเพื่อปิดปากมิให้สาวไปถึงพวกเขาได้ตลอดกาล ยังมีความลับดำมืดในสังคมไทยเกี่ยวกับเรื่องโด่งดังในอดีตที่คลี่คลายไม่ได้เพราะผู้เกี่ยวข้องในคดีตายตามธรรมชาติหรือลอบฆ่าตาย มือสังหารคดีนายสนธิจะกลายเป็นหนึ่งในผู้เก็บความลับแบบคนตายหรือไม่ ต้องตามดูพิสูจน์น้ำใจโจรด้วยกันแล้ว แต่มีคำเตือนหนึ่งที่ว่า ผู้ยิ่งใหญ่แท้จริงและยาวนานต้องมีจิตใจเหี้ยมโหด ไม่มีครอบครัว ไร้เพื่อน ไร้คนไว้ใจ มีแค่ตัวเอง รักษาความลับด้านมืดให้ได้ มิฉะนั้น เขาจะต้องไปอยู่ในคุกหรือตายอย่างไร้เกียรติ ตัวอย่างผู้นำที่ความเหี้ยมน้อยลงในบั้นปลายชีวิต จึงมีชะตากรรมอนาถ คือ ประธานาธิบดี ซัตดัม แห่งอิรัค ผู้ออกคำสั่งสังหารคนหรือผู้ต้องการมีอำนาจสูงและยาวนาน จึงต้องเลือกจะให้พลเมืองรักหรือกลัวเขาเป็นหลักเพื่อรักษาอำนาจไว้ ประชาชนมิใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าท่านเป็นใคร เพียงแต่จะพูดหรือชี้เป้าไปที่ท่านหรือไม่ ความรักหรือความกลัว จึงเป็นปัจจัยที่จะครองอำนาจได้ยาวนานแบบเป็นยกย่องชื่นชมหรือรังเกียจเดียดฉันท์ แม้ตายก็ยังประณามหยามเหยียดทั้งในคำพูดและในหัวใจของปวงชน สิ่งที่เขาคนนั้นซึ่งออกคำสั่งฆ่าคนพึงระลึกเสมอว่า วันนี้สั่งฆ่าคน วันหน้าท่านก็ต้องตายไม่ว่าด้วยสาเหตุใด ความตายชนะท่านตลอดกาล วันใดที่ท่านเอาชนะความตายได้ จึงเป็นผู้ชนะถาวรและเป็นผู้มีอำนาจที่แท้จริง อำนาจไม่มีวันยั่งยืนเหมือนความตายที่มนุษย์เลี่ยงไม่ได้เลย ท่าน....ผู้ออกคำสั่งให้คนอื่นตาย หมดลมหายใจได้หรือไม่ ?

*****************************

        ถาม     การทำร้ายคู่สมรส จำเป็นต้องมีเลือดออก จึงรับโทษอาญาหรือ ?

            ตอบ     ภาษากฎหมายเรียกการทุบตีไม่ว่าจะใช้อุปกรณ์หรือใช้มือต่อผัวหรือเมียว่า การทำร้ายคู่สมรส นั่นหมายความว่า ผัวตีเมีย เมียตีผัว เป็นสิ่งที่กระทำไม่ได้เด็ดขาด บางคนมีความเชื่อผิดพลาดว่า ถ้าตีทำร้ายโดยไม่มีเลือดออกหรือแค่ให้ช้ำใน ห้อเลือดเขียว ไม่ผิดกฎหมายนั้น เป็นความเข้าใจคลาดเคลื่อนอย่างมาก เนื่องจากกฎหมายลงโทษผู้ทำร้ายคนอื่นให้เกิดบาดแผลในหลายระดับหรือไม่มีบาดแผล แต่บาดเจ็บ ก็ต้องรับโทษจำคุกหนักเบาตามอาการบาดเจ็บ

            ถาม     อัตราโทษสำหรับการทำร้ายคู่สมรสเท่าไร ?

            ตอบ     กฎหมายไม่มีความผิดจำเพาะว่า ทำร้ายคู่สมรสต้องรับโทษเท่าไร จึงใช้อัตราโทษในกฎหมายอาญาคดีทำร้ายร่างกายบุคคลอื่นตามอาการบาดเจ็บที่ไม่ปรากฏแผลเลือดออกไปถึงแผลสาหัส เช่น เสียโฉม สูญเสียอวัยวะ เป็นต้น โดยมีอัตราโทษจำคุกตั้งแต่  10 ปี ถึง 1 เดือน และไม่มีการยกเว้นหรือลดโทษกรณีผู้กระทำเป็นคู่สมรสด้วย

            ถาม     กฎหมายใหม่ที่ต่อต้านความรุนแรงในครอบครัวช่วยคดีทำร้ายคู่สมรสอย่างไร ?

            ตอบ     กฎหมายนั้นต้องการแก้ไขต้นเหตุให้เกิดความรุนแรง ถ้าผัวหรือเมียชอบใช้กำลังทำร้ายกันเป็นอาจิณหรือหนักเกินกว่าเหตุแม้จะเป็นครั้งแรก แต่มีแนวโน้มจะก่อเหตุบ่อยครั้งหรืออาจลามไปถึงฆ่าตายในภายหน้า โดยบังคับรักษาด้วยข้อแลกเปลี่ยนว่า จะไม่ต้องรับโทษจำคุก ถ้ายอมเข้าบำบัดทางจิตใจกับจิตแพทย์เพื่อควบคุมการใช้กำลังของเขาหรือเธอ นอกจากนั้น ยังเปิดโอกาสให้คู่สมรสซึ่งไม่ต้องการถูกทำร้ายอีกสามารถใช้คำตัดสินของศาลเป็นเหตุหย่าได้ง่ายขึ้นเพื่อยุติชีวิตสมรส

            ถาม     คู่สมรสตามกฎหมายถือเป็นคนๆเดียวกัน ยังต้องรับชดใช้หนี้สินร่วมกัน ทำไมการทำร้ายกัน จึงไม่ได้รับยกเว้นโทษหรือลดโทษ ?

            ตอบ     สถานภาพและความรับผิดชอบของคู่สมรสนั้นต้องพิจารณาตามกฎหมายแต่ละประเภท ดังนี้ กฎหมายแพ่งฯเน้นความรับผิดชอบทางทรัพย์สิน จึงลงโทษด้วยการชดใช้ด้วยเงินหรือการกระทำชดเชย ส่วนกฎหมายอาญาเน้นลงโทษที่ตัวบุคคลผู้กระทำความผิด โดยไม่มีการแบ่งแยกตามสถานภาพ บางมาตราที่ต้องการยกเว้นให้คู่สมรสกระทำผิดแล้วไม่ต้องรับโทษจักกำหนดไว้เฉพาะ มาตราใดไม่มีข้อยกเว้น ก็ต้องลงโทษตามข้อนั้นอย่างเคร่งครัด ความผิดฐานทำร้ายร่างกายบุคคลมิได้มีข้อยกเว้นโทษจำคุก ถ้าคู่สมรสกระทำต่อกัน จึงต้องลงโทษเป็นรายบุคคลโดยไม่สนใจว่าเป็นผัวเมียกันหรือไม่ สถานภาพของบุคคลมิใช่ข้อยกเว้นการลงโทษตามกฎหมายอาญา

************************

ขุนพลที่ดี

ขงเบ้งใช้เวลาและประสบการณ์ชีวิตกับการทำงานเพื่อสร้างแผ่นดินแก่พระเจ้าเล่าปี่แยกแยะขุนพลที่ดีและมีประโยชน์ต่อกองทัพอย่างใหญ่หลวง หากกองทัพใดมีขุนพลประเภทนี้มากเท่าใด ย่อมสร้างกองทัพให้เข้มแข็งและประสบชัยชนะในสงครามทุกครั้ง โดยแบ่งขุนพลที่ดีไว้ 9 ชนิด ดังต่อไปนี้

1 ขุนพลแห่งการุณยธรรม  คือ ผู้รู้จักโน้มน้าวใจทหารด้วยคุณธรรม ปรับปรุงกองทัพด้วยระเบียบแบบแผน รู้แจ้งเมื่อทหารอดอยากและหนาวเหน็บ เห็นใจเมื่อทหารเหนื่อยยาก

2 ขุนพลแห่งธรรมะ  คือ ผู้ตั้งใจปฏิบัติงาน ไม่ละเลยต่อหน้าที่ ไม่เห็นแก่ลาภยศสักการะ ยอมเสียสละเพื่อเกียรติศักดิ์ ไม่ยอมอยู่รอดด้วยการถูกเหยียดหยาม

3 ขุนพลแห่งจริยธรรม  คือ ผู้มียศศักดิ์สูงแต่ไม่หยิ่งยโส แม้ชนะศึกต่อเนื่องก็ไม่โอ้อวดในความดีความชอบ  แม้ตนเปี่ยมด้วยคุณธรรมหรือคุณวุฒิก็ยังยกย่องผู้มีความสามารถ  จิตใจแข็งแกร่งทนต่อความ
อยุติธรรมที่ได้รับ

4 ขุนพลแห่งสติปัญญา  คือ ผู้สันทัดในการใช้กลยุทธ์อันลึกซึ้งและยืดหยุ่นพลิกแพลงได้ตามกาลเทศะที่เปลี่ยนไป แปรเปลี่ยนภัยอันตรายให้เป็นความปลอดภัย เปลี่ยนความพ่ายแพ้ให้เป็นชัยชนะ

5 ขุนพลแห่งความสัตย์  คือ  ผู้รู้จักบำเหน็จรางวัลแก่ทหารที่กล้ารุกไล่ข้าศึกอย่างทันกาล ใช้อาญาหนักต่อทหารที่ถอยหนีโดยไม่แบ่งตระกูลสูงต่ำ

6 ขุนพลแห่งทหารราบ  คือ  ผู้ปฏิบัติการรวดเร็วราวม้าศึก ห้าวหาญเป็นเยี่ยม สันทัดในการต่อสู้ด้วยอาวุธนานาชนิด เป็นกำลังรักษาเขตแดนที่แข็งแกร่ง

7 ขุนพลแห่งทหารม้า  คือ  ผู้ไม่กลัวภยันตราย วางศรบนม้าศึกดุจบิน ยามรุกอยู่หน้า ยามถอยอยู่หลังคอยคุ้มกันกองทัพ

8 ขุนพลแห่งความห้าวหาญ  คือ  ผู้มีความเหิมหาญชื่อก้องในสามทัพ กล้าดูหมิ่นข้าศึกที่เข้มแข็ง ยามทำศึกใหญ่ก็กล้าหาญ ยามทำศึกย่อยก็มิประมาท

9 ยอดขุนพล  คือ  ผู้รู้จักนอบน้อมถ่อมตนและรับฟังความเห็นด้วยความยินดีเมื่ออยู่กับผู้รู้ ใจคอกว้างขวาง จิตใจเด็ดเดี่ยว กล้าหาญและแพรวพราวไปด้วยกลเม็ดเด็ดพรายของกลยุทธ์ที่เข้าใจอย่างลึกซึ้ง

ความหมาย

ขงเบ้งต้องการบอกให้ผู้ศึกษากับเขาทราบว่า ต้องการขุนพลชนิดใดในกองทัพของเขา แต่ละชนิดล้วนสร้างความเข้มแข็งแก่กองทัพและให้ประสบชัยชนะในสนามรบ คุณสมบัติที่สำคัญของขุนพลที่ดีหรือสามารถปรับใช้กับหัวหน้าหน่วยงานหรือหัวหน้าแผนกในบริษัทห้างร้าน คือ มีปัญญา มีความสัตย์ซื่อ มีเมตตาธรรม มีความกล้าหาญ ความเข้มงวดต่อกฎระเบียบ รู้จักกลยุทธ์ในงานของตนอย่างลึกซึ้ง อ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้มีความสามารถที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของตน หากสังเกตคำสอนของขงเบ้งจักพบว่า เขากำหนดให้ยอดขุนพลซึ่งถือว่าเป็นสุดยอดของขุนพล ต้องรู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน รับฟังความเห็นของผู้มีความสามารถ มิให้ยึดอัตตา แต่ต้องมีจิตใจกว้างขวาง เด็ดเดี่ยว กล้าหาญ กลยุทธ์หรือความรู้ในงานของตนต้องมีอย่างลึกซึ้งและเพียบพร้อมจนสามารถนำไปใช้ให้ประสบความสำเร็จด้วยการพลิกแพลงหรือยืดหยุ่นตามสถานการณ์หรือปัญหาเบื้องหน้า หากกองทัพหรือองค์กรใดมียอดขุนพลเพียงคนเดียวก็ทำให้กองทัพเข้มแข็งและห้าวหาญในการนำชัยชนะมาสู่ประเทศหรือองค์กรได้เพราะเขาคือ ผู้นำที่ยอดเยี่ยมทั้งสติปัญญาและภาวะผู้นำสูง

******************************

                               ผู้นำไทย อายุเป็นผู้ใหญ่ แต่นิสัยเด็กๆ         

เขียนโดย  ลูกแก้ว

                       ภาพข่าวกิจกรรมของผู้นำไทยคนล่าสุดซึ่งน่าสะเทือนใจยิ่งสำหรับคนไทย คือ นิสัยใจคอคับแคบ ของผู้นำที่แสดงต่อสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรซึ่งรอยื่นหนังสือแก่นายกฯไทยซึ่งก็มีสถานภาพเป็นผู้แทนคนหนึ่งในสภาผู้แทนฯ ท่านอภิสิทธิ์เดินผ่านพวกเขาที่ยืนรออยู่ในแถวไปโดยไม่มองสักนิด ทั้งที่รู้แน่ว่าพวกเขายืนเข้าแถวอยู่ มันแสดงภาวะอารมณ์เด็กน้อยที่พบศัตรูคู่แข่งในที่สาธารณะ มิใช่ผู้นำประเทศซึ่งสมควรต้องให้เกียรติทุกคนเท่าเทียมกัน แม้แต่ส.ส.ในสภาฯ ท่านกลับทำเมินไม่มองกลุ่มส.ส. แล้วเดินขึ้นทำเนียบไปอย่างไม่แยแส เพียงเพราะพวกเขามาจากพรรคคู่แข่ง มันบอกชัดว่า ท่านไม่มีความเป็นผู้นำที่ดีและให้เกียรติต่อผู้อื่น อันน่าจะเป็นนิสัยแท้จริงและขาดมารยาททางสังคมที่ดี เมื่อเป็นผู้นำประเทศซึ่งต้องเป็นแบบอย่างแก่ประชาชน มารยาทหรือสมบัติผู้ดีซึ่งเน้นให้เกียรติต่อผู้อื่นก่อน จึงได้รับเกียรติจากผู้อื่นได้ จึงไม่แปลกที่การติดต่อกับประชาชนของท่านทำได้ยากกว่าผู้นำในอดีต เนื่องจากการไม่เคยให้เกียรติผู้อื่นจากหัวใจแท้จริง แต่หลายภาพทางสื่อมิได้มาจากนิสัยแท้จริงของท่าน จึงมีภาพหลุดเรื่องมารยาททางสังคมออกมาให้คนไทยเห็นเป็นระยะ ยิ่งนานวัน ยิ่งเห็นบ่อยขึ้น

                นี่มิใช่ครั้งเดียวที่ผู้นำไทยคนนี้แสดงมารยาทไม่ดีหรือแล้งน้ำใจต่อผู้เป็นคู่แข่งทางการเมืองในสาธารณสถาน ข่าวหลุดออกมาว่า งานเลี้ยงที่ท่านไปร่วมสังสรรค์ด้วยไม่ว่าในฐานะประธานหรือแขกผู้มีเกียรติ หากพบเจออดีตผู้นำประเทศซึ่งเป็นฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองกัน ท่านไม่เคยแม้แต่ชำเลืองมองหรือเข้าไปทักทายในฐานะผู้อ่อนวัยกว่าตามมารยาทที่ดีของคนไทยเลย สิ่งที่แสดงออกต่อหน้าคนอื่น คือ การเมินเฉยและหลีกเลี่ยงจะทักทายกัน เมื่ออดีตผู้นำคนนี้ก็เคยใช้วาจาดูแคลนอดีตนายกฯร่วมพรรคกันในงานหาเสียงแห่งหนึ่ง ว่าเป็นได้แค่นายกฯภูธร คนละชั้นกับท่านซึ่งตอนนั้นเป็นส.ส.และรมต.ในรัฐบาลด้วยเพราะท่านเรียนจบเมืองนอก แต่ผู้นำในเวลานั้นเรียนจบมหาวิทยาลัยในเมืองไทยและเป็นคนต่างจังหวัด  ทำให้เกิดการหมางเมินระหว่างกันสักพักใหญ่ ในที่สุดมารดาซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานสอนหนังสือต้องเข้าไปพูดจาขอโทษอดีตผู้นำฯท่านนั้นเป็นการส่วนตัวแทนลูกชายเพื่อรักษาอาชีพนักการเมืองของลูกชาย เป็นที่กล่าวขานกันไปทั่วในสังคมไทยและพยายามทำให้ทุกคนลืมเรื่องนั้น หากไม่ใช่อดีตผู้นำฯท่านนั้นมีจิตใจกว้างขวาง รู้จักให้อภัย วันนี้จะไม่มีนายกฯอภิสิทธิ์ อย่างแน่นอน เมื่อเทียบกันแล้ว ท่านอภิสิทธิ์ยังขาดภาวะผู้นำที่สำคัญ คือ ใจกว้างขวาง รู้จักให้อภัย เข้าใจมารยาทในเกมเลือกตั้ง ดังเช่น นักมวยที่ชกกันบนเวที เมื่อลงมาและเสร็จสิ้นการชกแล้ว นักมวยทั้งสองฝ่ายก็เป็นเพื่อนกัน ดื่มกินด้วยกันได้ มิใช่ตั้งตนเป็นศัตรูกันตลอดกาลนานเยี่ยงเด็กน้อยที่ไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ ขาดมารยาททางสังคมที่ดีซึ่งแน่นอนว่าบิดามารดาต้องสั่งสอนสิ่งดีๆ แต่คนรับฟังอาจไม่ยอมนำไปใช้ในชีวิตประจำวันพราะหลงตนมากก็ได้

                ภาพที่เคยเห็นชินตาและน่าประทับใจซึ่งเหล่าอดีตนายกฯไทยทั้งหลายประพฤติปฏิบัติกันมานาน ล่าสุดยังมีให้เห็น คือ อดีตนายกฯสมัครซึ่งพบเจอท่านอภิสิทธิ์ในฐานะผู้นำฝ่ายค้านในห้องอาหารของสภาผู้แทนฯซึ่งพรรคฝ่ายค้านด่าแหลกรัฐบาลของท่านสมัคร เมื่อเจอกันในมื้อเที่ยงท่านสมัครยิ้มทักทายและชวนกันไปเลือกอาหาร และยังไต่ถามสารทุกข์ของบิดามารดาผู้นำฝ่ายค้านอย่างมีอัธยาศัยที่ดีพร้อมเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม มันเป็นการแสดงมารยาททางสังคมที่ดีของผู้นำต่อส.ส.ในสภาฯ ต่อคนไทย นี่เป็นความใจกว้าง มีมารยาท น้ำใจที่ดี อย่าลืมว่า วันนั้นพรรคฝ่ายค้านด่าแหลก ใส่ร้ายป้ายสี รัฐบาลท่านสมัครอยู่ แต่คนไทยยังเห็นภาพอัธยาศัยไมตรีของนักการเมืองคนหนึ่งมีต่อนักการเมืองรุ่นใหม่ซึ่งกำลังทำงานตามหน้าที่ของเขา แม้จะพูดจาเท็จใส่ร้ายท่านก็ตาม ณ วันนี้ ท่านอภิสิทธิ์เป็นผู้นำประเทศกลับแสดงอาการหมางเมิน ไม่แยแส ไม่ให้เกียรติแก่ผู้อื่น ขาดมารยาทอันดีที่นักการเมืองควรปฏิบัติต่อกัน เพียงแค่อีกฝ่ายมาจากพรรคฝ่ายค้านหนามยอกอกของท่านเท่านั้น มันจึงน่าสมเพชที่ประเทศไทยต้องมีผู้นำหน้าแก่ นิสัยเด็กๆ มาปกครองดูแลชีวิตคนไทยยามยากลำบาก คนไทยต้องฝากชีวิตไว้ในมือของเด็กหน้าแก่อีกนานไหม ?

****************************

                ถาม     ทรัพย์มรดก คือ อะไร ?

            ตอบ     กฎหมายกำหนดว่า ทรัพย์มรดกของคนตาย หมายถึง ทรัพย์สินและหนี้สิน ที่มีอยู่ ณ เวลาที่ตาย หลายคนยังเข้าใจผิดว่า มรดกมีเฉพาะทรัพย์สินอันได้แก่ เงินสด อสังหาริมทรัพย์ สังหาริมทรัพย์ หุ้น สิทธิเรียกร้องต่างๆ เท่านั้น หากผู้ตายมีหนี้สิน ทายาทก็ต้องรับหนี้สินไปด้วย

            ถาม     กฎหมายกำหนดวิธีแบ่งมรดกไว้หรือไม่ ?

            ตอบ     พินัยกรรมเป็นความต้องการสุดท้ายของคนตาย หากทำไว้ ก็ต้องเป็นไปตามที่เขียนไว้ ถ้าไม่ได้ทำ ก็ต้องจัดแบ่งตามที่กฎหมายกำหนดเท่านั้น หลักการ คือ หากผู้ตายสมรสโดยชอบด้วยกฎหมายแล้ว ก็ต้องแบ่งแยกสินสมรสออกจากกันก่อน เพราะมรดกจัดแบ่งจากสินส่วนตัวเท่านั้น เมื่อได้สินส่วนตัวแล้วจึงถือเป็นมรดกที่ต้องแบ่งแก่ทายาทผู้ตายได้ตามสัดส่วนที่กฎหมายกำหนด

            ถาม     แบ่งมรดกกันอย่างไร ?

            ตอบ     ถ้าผู้ตายมีคู่สมรส ก็ต้องแบ่งทรัพย์สินซึ่งมี ณ เวลาตายเพื่อให้เป็นสินส่วนตัวก่อน ตัวอย่างเช่น ทรัพย์สิน ณ เวลาตาย จำนวน 100 บาท จึงต้องแบ่งครึ่งเพื่อให้คู่สมรสได้ 50 บาทไปก่อน ส่วน 50 บาทที่เหลือจะเป็นมรดกของผู้ตายแบ่งแก่ทายาทซึ่งกรณีตัวอย่างสมมติให้มีคู่สมรส บุตร 1 คน บิดามารดายังมีชีวิตอยู่ พี่น้องผู้ตาย แต่พี่น้องผู้ตายนั้นไม่ถือเป็นทายทในมรดกนี้เพราะกฎหมายกำหนดว่า ถ้าผู้ตายมีบุตร บิดามารดา ทายาทคนอื่นจะถูกตัดออกไปและไม่มีส่วนในมรดกเลย ดังนั้น ทายาทที่มีสิทธิ์ในมรดกตัวอย่างนี้แค่ 4 คนเท่านั้น กฎหมายกำหนดให้ทายาททุกคนได้คนละหนึ่งส่วนใน 50 บาท สิ่งที่ต้องระลึกถึงเสมอคือ ทายาทต้องรับแบ่งหนี้สินไปด้วยเสมอเพราะหนี้สินเป็นมรดกด้วย หากใครรับที่ดินติดจำนอง ก็ต้องเป็นหนี้จำนองของผู้ตายด้วยเพียงแต่ชดใช้เงินได้ไม่เกินมูลค่าทรัพย์สินที่ตนรับมรดก

            ถาม     ทายาทที่เป็นเด็กจะได้รับมรดกหรือไม่ ?

            ตอบ     สิทธิ์รับมรดกยังคงเป็นของบุตรผู้เยาว์เสมอ เพียงแต่การดูแลทรัพย์มรดกนั้นบิดาหรือมารดาที่ยังมีชีวิตอยู่จักทำหน้าที่นั้นจนกว่าเด็กบรรลุนิติภาวะ เมื่อถึงวันที่เด็กมีอายุ 20 ปีบริบูรณ์ เขาจะมีอำนาจดูแลจัดการทรัพย์มรดกนั้นด้วยตัวเองได้

            ถาม     ถ้าเป็นลูกคนเดียวของบิดามารดา มารดาตายแล้ว แต่บิดายังมีชีวิตอยู่ จะขอรับทรัพย์สินของบิดาได้หรือไม่ ?

            ตอบ     ทรัพย์มรดกจะเกิดขึ้นเฉพาะกับผู้ตายเท่านั้น ถ้าบิดายังมีชีวิตอยู่ ทรัพย์สินของเขาไม่ถือเป็นมรดกที่ลูกรับสืบทอดไป ณ เวลาที่ขอหรือที่เรียกกันว่า ขอใช้สิทธิ์ล่วงหน้า บิดามีอำนาจจำหน่ายหรือจัดการทรัพย์สินของเขาได้อย่างอิสระ ลูกไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวด้วย ส่วนบิดาจะยกทรัพย์สินให้เป็นมรดกของลูกหรือไม่ ย่อมเป็นไปตามความต้องการสุดท้ายหรือพินัยกรรมหรือถ้าไม่ทำพินัยกรรมไว้ ก็จะต้องจัดแบ่งตามหลักกฎหมายเท่านั้น คือ ลูก เป็นทายาทมรดกของเขา

            ถาม     เงื่อนไขใดที่ลูกจะไม่ได้รับมรดกของบิดามารดา ?

            ตอบ     ความเชื่อคลาดเคลื่อนกันไปว่า ลูกต้องเป็นทายาทสืบมรดกของบิดามารดาที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ อันที่จริงแล้ว กฎหมายต้องการส่งเสริมลูกกตัญญู อันเป็นศีลธรรมที่ดีของสังคมไทย จึงกำหนดตัดลูกที่สังหารหรือจงใจมีส่วนให้บิดามารดาเจ้าของมรดกต้องตายออกจากกองมรดก ดังนั้น ถ้าลูกฆ่าบิดามารดา จะไม่มีสิทธิ์รับทรัพย์มรดกเลย เมื่อไม่มีลูก ก็ต้องเลื่อนทายาทลำดับอื่นขึ้นมารับแทนในฐานะไม่มีทายาทลำดับต้น ตัวอย่างเช่น คนตายมีบุตร พี่น้องคนตาย แต่บุตรฆ่าเจ้ามรดก ทายาทรับมรดกจึงกลายเป็นพี่น้องคนตาย เป็นต้น

            ถาม     ถ้าไม่มีทายาท มรดกจะเป็นอย่างไร ?

            ตอบ     กรณีผู้ตายไม่มีทายาทตามกฎหมาย เช่น บุตร สามีภรรยา บิดามารดา พี่น้อง เป็นต้น กฎหมายกำหนดให้ทรัพย์มรดกตกแก่แผ่นดิน ต้องไม่ลืมว่าเจ้าของทรัพย์สินนั้นมีสิทธิ์ในการทำพินัยกรรมยกทรัพย์สินอันเป็นมรดกแก่บุคคลใดที่มิใช่ทายาทตามกฎหมายก็ได้ จึงเป็นทางแก้ให้เจ้ามรดกจัดการทรัพย์สินเป็นอย่างอื่นนอกเหนือกฎหมายได้

            ถาม     พินัยกรรมมีข้อดี ข้อเสีย อย่างไร ?

            ตอบ     พินัยกรรมเป็นการแสดงเจตนาครั้งสุดท้ายในการจัดการทรัพย์สินที่อาจทำแตกต่างจากกฎหมายก็ได้ อาทิเช่น อาจยกทรัพย์สินบางชิ้นแก่ผู้มิใช่ทายาท จัดแบ่งสัดส่วนทรัพย์สินตามใจชอบแก่เหล่าทายาทซึ่งอาจได้รับไม่เท่ากัน ตัดทายาทบางคนมิให้มีส่วนรับมรดกในหรือนอกพินัยกรรม เป็นต้น รูปแบบและขั้นตอนการทำพินัยกรรมเป็นเรื่องสำคัญที่ผู้ทำต้องเอาใจใส่และทำให้รัดกุมเพื่อป้องกันการโต้แย้งระหว่างทายาทด้วยกันหรือมิให้มีการทำลายฉบับจริงเพื่อผลประโยชน์เพิ่มขึ้นของตน จึงควรศึกษาการทำพินัยกรรมให้ละเอียดถี่ถ้วนก่อน ถ้าไม่มีการทำพินัยกรรม กฎหมายบังคับให้ต้องแบ่งมรดกตามกฎหมายมรดกเท่านั้น

            ถาม     การแบ่งมรดกโดยกฎหมายทำอย่างไร ?

            ตอบ     กฎหมายกำหนดลำดับทายาทไว้ 6 ข้อ คือ

                        1 ผู้สืบสันดาน คือ บุตร หลาน เหลน ลื้อ  2 บิดามารดา  3 พี่น้องร่วมบิดามารดา

                        4 พี่น้องร่วมบิดาหรือร่วมมารดาเดียวกัน  5 ปู่ย่า ตายาย  6 ลุง ป้า น้า อา

                        เมื่อมีทายาทลำดับใดแล้ว ทายาทอื่นก็จะถูกตัดสิทธิ์รับมรดกทันที ยกเว้น บิดามารดาผู้ตายถ้ายังมีชีวิตอยู่ ก็จะไม่ถูกตัดสิทธิ์ด้วย เมื่อได้จำนวนทายาทแล้วก็จะแบ่งมรดกโดยได้คนละ 1 ส่วนเท่านั้น

            ถาม     คำว่า “คู่สมรส” มีลักษณะอย่างไร ?

            ตอบ     คู่สมรสที่จะเป็นทายาทในกองมรดกนั้น ต้องสมรสกันโดยชอบด้วยกฎหมายไทยหรือกฎหมายสัญชาตินั้นๆ หากเป็นของไทยก็ต้องจดทะเบียนสมรส กรณีคู่สมรสต่างชาติก็ต้องเป็นไปตามกฎหมายสัญชาติที่พวกเขาเลือกใช้ เช่น ชายไทยสมรสกับหญิงอเมริกัน ถ้าจดทะเบียนสมรสตามกฎหมายไทย ก็ถือเป็นคู่สมรสที่ชอบด้วยกฎหมายไทยและหากเกิดคดีมรดกของภรรยาอเมริกัน เขาก็ยังเป็นคู่สมรสที่ชอบด้วยกฎหมายเช่นเดิมเพราะเป็นไปตามกฎหมายไทยที่ทั้งสองเลือกทำการสมรสไว้ เป็นต้น การอยู่ร่วมเตียงร่วมบ้านกัน ยังไม่ถือว่าเป็นคู่สมรสตามกฎหมายมรดก จึงไม่ใช่ทายาทตามกฎหมาย อีกทั้งไม่สามารถใช้สิทธิ์ขอแบ่งสินสมรสครึ่งหนึ่งก่อนแบ่งมรดกด้วย มันเป็นข้อดีของการสมรสตามกฎหมาย

****************************